top of page
Zoeken
  • Foto van schrijverElaby m Berger

“ Stadsballade “ uit mijn Levenslabyrint, verwoord.

Bijgewerkt op: 25 jan.

Onder Keulens schijnsel dansen betoverende lichten, zij loopt, een ziel, stadspuls doordrenkt, levenslang bewegend. Zesenzestig en acht, als een stadslied in het leven, hoogte- en dieptepunten, een eeuwig stadsriet, verheven.


Eerstgeborene zoon, jongste telg in 't licht, dochter, Dom's schaduw als geboorteplek in zicht. Liefde's verhaal begon, Keulen als episch trek. Na drieëntwintig jaar huwelijk, terug naar stadshart, vertrek.


Afscheid snijdt als litteken, een verlaten hart, vleugels van momenten, dochter in schemering apart. Stadsgevechten, moederliefde hoogbouw, standvastig zingend, carrière als levenslijn, in beroepsjungle gevlochten, herinneringen brengend.


Keulen als podium, waar vakmanschap werd uitgelokt, in het hart verlangen, stedelijke leegte ontlokt. Metgezel, liefde, stadsleven vervlogen, afwezigheid, plat, herinneringen geluk, verre melodie, echo tussen stadsgebouwen, als een stilte die op dat moment spat.


Twee kinderen als stadsgeluid, zwevend in lucht, dochter in schizofrene schemering, zoon, oudste, ver in Duitse vlucht. Zoon, jongste, stadsmotief in haar hart een vraagteken, oma in naam, connectie zoekend, relatie laten spreken.


Verlangend naar eenheid, weg van stedelijk gordijn, digitale ruis vermijden, naar een tijdloos schijn. Rust zoekt ze, poëtische zucht naar verlichting, niet meer moeten, niet meer hoeven, zonder verplichting.


Reis naar stedelijke droom, waar tijd niet telt, liefde en herinnering, enige valuta, enige held. Balletten van stilte, dans met eigen gedachten, in stedelijke filigraan gefilmd, weg van digitale prachten.


In eigen serenade, symfonie van herinneringen, verleden en heden samen, als elegante escapade. Trots en liefde, stralen als de zon haar stralen zendt, grootmoeder, nieuw geluk verbindt.

Kleinkind, stralend licht, nieuwe melodie, stedelijk verhaal, hoofdstuk vol liefde en harmonie.


In de stille ruimte van stedelijke serenade, fluistert ze moedig haar innerlijke parade.

Verlangen naar gezelschap, een maatje zoals voorheen, maar voelt als verraad, haar hart huilt, haar ogen alleen. De schaduw van overleden maatje waakt, een gevoel van trouw, liefde die nooit vervaagt.


De stap naar nieuw gezelschap, een tweede dans, kost moed, als een bries die tegen weerstand vecht, als oude romance. Ergens in het hart gloeit een flits van verlangen, een ongeschreven hoofdstuk, dat om liefde smeekt, verankering.


In de stilte van innerlijke strijd fluistert waarheid zachtjes, liefde, zelfs na afscheid, componeert nieuwe melodieën, als eindeloos avontuur.


In de laatste akte van het staatsdrama, onthult ze moedig, levensdoel, ontplooiing als bloem, blijft dralen, als een verloren droom die ze nooit volledig aanschouwde. Stadsdromen en Verloren Melodieën. Mijn Levensreis in Poëzie.




 

5 weergaven0 opmerkingen
bottom of page