top of page
Zoeken
  • Foto van schrijver Elaby's

Algoritmes en Ananas-Permanent.

Zucht. Die eindeloze stroom van Facebook-herinneringen. Alsof het algoritme denkt dat ik een gezellige trip down memory lane nodig heb, alsof mijn dag niet compleet is zonder een collage van foto's van mijn 35 ste verjaardagsfeestje waar ik eruitzag alsof ik rechtstreeks uit een jaren '80 tijdschrift kwam. Het begon als een warme deken van nostalgie, maar na de zoveelste herhaling voelt het meer als een opdringerige verkoper die steeds opnieuw zijn waren probeert te slijten. Ja Facebook, ik weet dat ik ooit een permanent in de vorm van een Angela Davis kapsel overwoog, maar laten we eerlijk zijn, dat was een modegril die sneller voorbij ging dan de populariteit van flippo's in de jaren '90.


En laten we het hebben over die algoritmes die denken mijn hele bestaan te begrijpen op basis van een paar likes en shares. Ik bedoel, als ik één keer zoek naar het perfecte recept voor chocoladetaart, betekent dat dan dat ik voor de rest van mijn dagen moet zwichten voor advertenties van keukenapparatuur? Maar goed, tussen die duizelingwekkende trip naar het verleden door, probeer ik toch mijn weg te vinden in het heden. Het motto "pluk de dag" klinkt fantastisch, maar soms voelt het meer als een opdracht: "pluk de dag, maar maak ook een to-do lijst voor morgen".

Ik heb plannen, serieus. Een reis met een daktent staat hoog op mijn lijstje. Voordat mijn rug me in de steek laat of mijn knieën protesteren bij elke stap, wil ik toch minstens één keer dat avontuur aangaan. Het wordt alleen wat lastig als mijn Facebook-tijdlijn blijft volhouden dat mijn hoogtepunt in het leven plaatsvond tijdens dat ene zomerfeest in 2010.


En laten we niet vergeten, er is nog werk aan de winkel in mijn eigen huis. Ja, Facebook, ik zie die herinnering aan die afbladderende verf in mijn keuken, maar bedankt dat je eraan herinnert. Ik wil het renoveren en moderniseren zodat het er niet uitziet als een set uit een retrofilm, maar eerder als een ruimte die past bij mijn senioren welzijn zelf.

Dus, terwijl ik verdrink in een zee van digitale herinneringen en mijn levensvisie probeer samen te vatten in een statusupdate, blijf ik vastberaden om mijn eigen koers te varen. Wie weet, misschien is de kunst van het ouder worden wel het vermogen om het verleden te omarmen, terwijl je toch je keuken renoveert en een avontuur met de daktent op mn Suzuki Grand vitara plant. Zolang Facebook me niet dwingt om die ananas-permanent weer in overweging te nemen, ben ik misschien wel op de goede weg.


Dus ja, wie weet, misschien heeft mijn gepieker hierover wel een toegevoegde waarde in het grote plan van ouder worden. Of misschien is het gewoon een manier om te ontsnappen aan de constante stroom van herinneringen op mijn nieuwsfeed. Navigeren door Nostalgie op Social Media.

Maar hé, laten we het gewoon in de groep gooien en zien waar de virtuele wind ons naartoe waait.




Recente blogposts

Alles weergeven
bottom of page